Καρκίνος Στομάχου

Ο καρκίνος του στομάχου δημιουργείται στους ιστούς του στομάχου . Οι περισσότεροι καρκίνοι του στομάχου προέρχονται από τα κύτταρα του εσωτερικού στρώματος του στομάχου (τον βλεννογόνο), τα οποία υπό κανονικές συνθήκες παράγουν και απελευθερώνουν τη βλέννη και άλλα υγρά. Αυτοί οι καρκίνοι ονομάζονται αδενοκαρκινώματα και αποτελούν το 90% των περιπτώσεων όλων των καρκίνων του στομάχου.
Καρκίνος στομάχου

Άλλοι τύποι νεοπλασμάτων του στομάχου πέρα από τα αδενοκαρκινώματα, είναι:

  • Γαστρικά λεμφώματα, τα οποία είναι καρκίνοι που προέρχονται από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος τα οποία βρίσκονται στο τοίχωμα του στομάχου. Τα περισσότερα είναι μη-Hodgkin λεμφώματα.
  • Στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού (GIST), οι οποίοι είναι σπάνιοι όγκοι οι οποίοι πιστεύεται ότι προέρχονται από τα κύτταρα του τοιχώματος του στομάχου τα οποία ονομάζονται διάμεσα κύτταρα του Cajal.
  • Νευροενδοκρινείς όγκοι, οι οποίοι είναι όγκοι που προέρχονται από κύτταρα του νευρικού ή ενδοκρινικού συστήματος του.

Είναι ο Καρκίνος Του Στομάχου Συχνός;

Ο καρκίνος του στομάχου είναι πιο συχνός στην Ανατολική Ασία, Νότια Αμερική και Ανατολική Ευρώπη. Είναι λιγότερο συχνός στη Δυτική Ευρώπη παρά το γεγονός ότι είναι ο πέμπτος πιο διαδεδομένος καρκίνος στην Ευρώπη. Είναι περίπου δύο φορές πιο συχνός στους άντρες από ότι στις γυναίκες. Συνήθως διαγιγνώσκεται σε ηλικίες μεταξύ 60 και 80 ετών. Η παρατηρούμενη διαφορά στη συχνότητα του καρκίνου του στομάχου μεταξύ ηπείρων και χωρών οφείλεται κυρίως σε διαιτητικές διαφορές και γενετικούς παράγοντες. Στην Ευρώπη, 1 με 2 στους 100 άντρες και 0.5 με 1 στις 100 γυναίκες θα αναπτύξουν καρκίνο του στομάχου κάποια στιγμή της ζωής τους.

Αιτιολογία

Δεν είναι απόλυτα γνωστή η αιτιολογία του καρκίνου του στομάχου. Έχουν αναγνωρισθεί πολλοί παράγοντες κινδύνου. Ένας παράγοντας κινδύνου δεν είναι όμως αρκετός ούτε απαραίτητο ότι θα προκαλέσει καρκίνο. Οι περισσότεροι άνθρωποι με αυτούς τους παράγοντες κινδύνου δεν θα εκδηλώσουν καρκίνο ενώ κάποιοι άλλοι χωρίς κανένα από αυτούς τους παράγοντες θα αναπτύξουν καρκίνο του στομάχου.
  • Περιβαλλοντικοί παράγοντες: Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού (H.Pylori ) είναι ένα βακτήριο που προσβάλλει το στομάχι και προκαλεί χρόνια φλεγμονή και γαστρικά έλκη. Αν η φλεγμονή παραμείνει για αρκετά χρόνια μπορεί να προκαλέσει προκαρκινικές καταστάσεις (ατροφική γαστρίτιδα, μεταπλασία, δυσπλασία) και τελικά καρκίνο. Αυτά τα προκαρκινικά στάδια μπορούν να ανιχνευθούν και να θεραπευτούν πριν εξελιχθούν σε καρκίνο. Η μετάδοση του H. Pylori γίνεται με το σίελο ή τα κόπρανα και είναι στενά συνδεδεμένο με τις κακές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και το χαμηλό βιοτικό επίπεδο. Η θεραπεία αυτής της λοίμωξης γίνεται με αντιβιοτική αγωγή.
  • Τρόπος ζωής η Διατροφή
    • Η υψηλή διαιτητική πρόσληψη αλατιού (συμπεριλαμβανομένου των παστών, καπνιστών ή σε άλμη φαγητών), αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης του καρκίνου του στομάχου.
    • Η αυξημένη πρόσληψη τροφών που περιέχουν νιτρικά άλατα όπως το συντηρημένο κρέας, μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του στομάχου.
    • Η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, που περιέχουν βιταμίνες Α και C, έχει αποδειχθεί ότι προστατεύει σημαντικά από την ανάπτυξη καρκίνου του στομάχου.
    • Κάπνισμα: Η συχνότητα του καρκίνου του στομάχου είναι περίπου διπλάσια στους καπνιστές.
    • Απασχόληση: Εργαζόμενοι σε βιομηχανίες άνθρακα, μετάλλου και καουτσούκ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του στομάχου
    • Η σωματική άσκηση μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης της ασθένειας στο μισό.
  • Παράγοντες που δεν μπορούν να τροποποιηθούν:
    • Κάποιες κληρονομικές καταστάσεις μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του στομάχου (μετάλλαξη στο γονίδιο για την πρωτείνη Ε cadherin, μετάλλαξη στα γονίδια BRCA1 και BRCA2) , καθώς και δύο καταστάσεις που αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου, που ονομάζονται σύνδρομο Lynch και η οικογενής αδενωματώδης πολυποδίαση.
    • Ιστορικό καρκίνου του στομάχου σε συγγενείς πρώτου βαθμού (γονείς, αδέρφια, παιδιά) αυξάνει τον κίνδυνο κάποιου να αναπτύξει καρκίνο του στομάχου.
    • Για άγνωστη μέχρι τώρα αιτία, άτομα με ομάδα αίματος Α έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του στομάχου.
    • Φύλο: Ο καρκίνος του στομάχου είναι πιο συχνός στους άνδρες. Οι αιτίες αυτής της διαφοράς φαίνεται πως είναι τα οιστρογόνα στις γυναίκες ασκούν προστατευτική δράση.
    • Ιατρικές καταστάσεις: o Ασθενείς που έχουν θεραπευθεί για ένα άλλο νεόπλασμα του στομάχου, που είναι γνωστό σαν MALT λέμφωμα, είναι σε αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης αδενοκαρκινώματος του στομάχου.
    • Προηγούμενη χειρουργική επέμβαση: Όταν ένα τμήμα του στομάχου έχει αφαιρεθεί π.χ. λόγω πεπτικού έλκους, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του στομάχου στο τμήμα που παραμένει.
    • Οι γαστρικοί πολύποδες είναι καλοήθη μορφώματα του εσωτερικού στρώματος του στο- μάχου. Ένα είδος πολύποδα, που ονομάζεται αδένωμα, μπορεί μερικές φορές να εξελιχθεί σε καρκίνο.
    • Η κακοήθης αναιμία είναι μία κατάσταση κατά την οποία οι ασθενείς αδυνατούν να απορροφήσουν αρκετή βιταμίνη Β12 από τη τροφή τους που είναι απαραίτητη για τη παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Σε αυτούς τους ασθενείς, συγχρόνως με την αναιμία (χαμηλός αριθμός ερυθρών αιμοσφαιρίων) αυξάνεται, επίσης, ο κίνδυνος καρκίνου του στομάχου.
    • Άλλοι παράγοντες οι οποίοι πιθανόν να σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του στο μάχου είναι η παχυσαρκία, η λοίμωξη με τον ιό Ebstein-Barr (που προκαλεί την λοιμώδη μονοπυρήνωση) και μία σπάνια πάθηση, η νόσος Menetrier.

Συμπτώματα και Διάγνωση

N

Η υποψία ύπαρξης καρκίνου του στομάχου μπορεί να τεθεί με βάση μια ποικιλία συμπτωμάτων και σημείων. Δυστυχώς τα συμπτώματα είναι συχνά συνηθισμένα, και μπορούν επίσης να προσομοιάσουν άλλες καταστάσεις. Σε πρώιμα στάδια, οι περισσότεροι καρκίνοι δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα. Στη περίπτωση ενός συνδυασμού των παρακάτω συμπτωμάτων, και ειδικά όταν είναι επίμονα, απαιτούνται περαιτέρω εξετάσεις:

N

Κοιλιακή δυσφορία ή άλγος

N

Αίσθημα πληρότητας ακόμα και με μικρό γεύμα

N

Οπισθοστερνικός καύσος

N

Ναυτία ή/και έμετος ειδικά όταν υπάρχει πρόσμιξη αίματος

N

Ανορεξία

N

Ανεξήγητη μεγάλη απώλεια βάρους

N

Αναιμία

Η διάγνωση του καρκίνου του στομάχου βασίζεται στις εξής εξετάσεις:

  1. Κλινική εξέταση
  2. Ενδοσκόπηση: Κατά τη διάρκεια της ενδοσκόπησης θα παρθούν βιοψίες.
  3. Ακτινολογική εξέταση: Η αξονική τομογραφία δείχνει πόσο μακριά έχει επεκταθεί ο καρκίνος τόσο τοπικά όσο και σε άλλα σημεία του σώματος. Άλλες εξετάσεις όπως η ακτινογραφία θώρακος και το PET scan μπορούν επίσης να πραγματοποιηθούν για να αποκλείσουν την απομακρυσμένη εξάπλωση της νόσου, που ονομάζεται μετάσταση.
  4. Ιστοπαθολογική εξέταση: Το δείγμα της βιοψίας (το κομμάτι του ιστού που ελήφθη κατά τη γαστροσκόπηση) θα εξεταστεί σε ένα εργαστήριο από παθολογοανατόμο.

Θεραπεία

 Ενδοσκοπική αφαίρεση του βλεννογόνου (ΕΜR) μπορεί να πραγματοποιηθεί για καρκίνους που περιορίζονται στο βλεννογόνο και χωρίς εξέλκωση. Τελευταία, μεγαλύτεροι όγκοι μπορούν να αφαιρεθούν με ενδοσκοπική υποβλεννογόνια εξαίρεση (ESD).
– Χειρουργείο: Κατά την διάρκεια της εγχείρησης οι χειρουργοί θα αφαιρέσουν τον όγκο με ένα τμήμα ή ολόκληρο το στομάχι. Το μέγεθος του ιστού που θα αφαιρεθεί εξαρτάται από το στάδιο της νόσου. Είναι σημαντικό να αφαιρεθεί ο όγκος σε υγιή όρια και οι λεμφαδένες που βρίσκονται κοντά στο στομάχι.
– Η συμπληρωματική θεραπεία είναι η θεραπεία που δίδεται επιπρόσθετα του χειρουργείου. Μπορεί να είναι χημειοθεραπεία, μόνη της είτε σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία. Οι συμπληρωματικές θεραπείες στόχος έχουν να μειώσουν το μέγεθος του όγκου ώστε να διευκολύνουν την αφαίρεση του όταν χορηγούνται πριν το χειρουργείο και να εξαλείψουν τα κύτταρα που παραμένουν μετά το χειρουργείο είτε στο στόμαχο είτε στους λεμφαδένες.